Ὅταν συναντᾶ ὁ πνευματικός νέους ἀνθρώπους
πού θέλουν νά νικήσουν τόν κακό ἑαυτό τους καί νά ζήσουν τό Θεό,
τότε παίρνει δύναμη, χαρά κι ἔμπνευση.
Τότε δίνεται ὁλόκληρος, γιά νά συμπορευτεῖ καί «ν’ ἁρπάξει ψυχήν ἐκ θανάτου»
καί νά τήν παραδώσει στό Θεό τῶν Δυνάμεων καί τῆς Ἀγάπης.
Ἔχει λόγο «νά εἶναι ἐκεῖ»!
π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Η σιωπή, όταν τα γεγονότα ή η καχυποψία εμποδίζουν την έκφραση της διαφωνίας ή του πόνου, δεν είναι η ενδεδειγμένη συμπεριφορά. Μπορεί, βέβαια, αρχικά να είναι αναγκαία για να μην φτάσουμε σε ακραίες συμπεριφορές ή, ίσως, για διαχείριση των συναισθημάτων. Η μακρά συνέχιση εμποδίζει την ενότητα των καρδιών και ενθαρρύνει την εδραίωση των απόψεων που διχάζουν.
Είναι και η άλλη σιωπή: αυτή που χρειάζεται όταν αρχίσει ο διάλογος. Να σιωπήσεις, για να εκφράσει ο άλλος τα όσα χρονίζουν μέσα του για πολύ καιρό, είναι ως να γίνεται, από μόνο του, μέσο θεραπείας.
Η εξήγηση γιατί ενήργησες με τον τρόπο που έκανε τον άλλον να απομακρυνθεί, είναι αναγκαία. Όπως και το αληθινό «συγγνώμη» που ξεκινά μια νέα σχέση.
