Οἱ ἀσθένειες, ὡς ἀποτέλεσμα τῆς πτώσεως, δέν μποροῦν νά εἶναι ἀρεστές. Ἐσύ, ὅμως, Κύριε, μέσα στή μεγάλη σου ἀγάπη γιά μᾶς, τά πλάσματά σου, τίς χειρίζεσαι μέ τρόπο πού νά μᾶς ἁγιάζει. Γιατί οἱ ὅποιες ἀσθένειες, μικρές ἤ μεγάλες, σύντομες ἤ μακροχρόνιες, ταπεινώνουν τό σῶμα καί τήν ψυχή, ὑποχωρεῖ ἡ ἔπαρση καί συναντοῦμε Ἐσένα «τόν πράο καί ταπεινό τῇ καρδίᾳ». Τόσος κόσμος ὑποφέρει μέ τίς ἀσθένειες, Κύριε. Ὁ «ὅπου γῆς» πόνος τῶν ἀσθενειῶν, πού ’ναι σωματικός καί ψυχικός, ταλαιπωρεῖ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους. Παρηγόρησε, δυνάμωνε καί ἴασε ὡς ἰατρός τῶν ψυχῶν καί τῶν σωμάτων. Χάριζέ μας τή Χάρη σου γιά νά μπορέσουμε νά διακρίνουμε τήν κάθε ἀσθένεια πού μᾶς ἔρχεται ἀπρόσμενα καί νά μετανοήσουμε. Ἀφοῦ ἔτσι θά γίνει ἡ ταλαιπωρία μας πηγή ἀνανέωσης καί ὄντως θεραπείας. Ἐσύ, στήν ἐπίγεια παρουσία σου θεράπευσες ἀρρώστους κι ἔδειξες τή συμπαράστασή σου στούς πονεμένους, ἀλλά καί τήν ἐρχόμενη Βασιλεία σου ὅπου «οὐκ ἔστι πόνος ἤ λύπη ἤ στεναγμός».
Δίνε μας τόν πόθο τῆς Βασιλείας σου, γιά νά ὑπομένουμε τίς ἀσθένειες καί νά προσδοκοῦμε τήν παρουσία σου ὡς τόν ἀληθινό ἰατρό.
π. Ανδρέας
