Γιά τούς κεκοιμημένους σέ παρακαλῶ, Κύριε. Γιά ὅσους ἔφυγαν ἀπ’ αὐτό τό φθαρτό κόσμο καί εἰσῆλθαν στόν ἐπέκεινα, ὅπου «οὐκ ἔστι πόνος ἤ λύπη ἤ στεναγμός». Γιά ὅλους ἐκείνους πού δέν μποροῦν νά σ’ ἀπολαύσουν ὡς Φῶς ἀληθινό, πού θέλουν καί δέν μποροῦν, ἕνεκα παθῶν, καί βασανίζονται.
Ἀλήθεια, πῶς γίνεται νά μήν νικήσει «τό ἄμετρον τοῦ ἐλέους Σου» καί ἡ παντοδύναμη θέλησή Σου, ὥστε ὅλοι, ὅπως καί νά ἔζησαν, ὅ,τι καί νά ἦταν ἐπί τῆς γῆς, νά μπορέσουν, τελικά, νά ἀπολαύσουν Ἐσένα, τόν Παράδεισο; Ὄντως, μυστήριο τό θέμα τῆς κόλασης! Ἀκατανόητη ἡ ἀγάπη Σου!
Ἁπλά, σέ παρακαλῶ «ὑπέρ τῶν κεκοιμημένων ἀδελφῶν ἡμῶν», ἀφοῦ αὐτοί ἀδυνατοῦν νά κάνουν πιά κάτι. Σέ παρακαλῶ γιά τούς ἀπ’ αἰῶνος κεκοιμημένους, γνωστούς καί ἄγνωστους, τούς οἰκείους τῆς πίστεως, τῶν συγγενῶν κατά σάρκα καί γιά τούς «ἐν πολέμῳ πεσόντας».
Ὄχι, βέβαια, γιατί Ἐσύ χρειάζεσαι ἀπό μένα παρακάλια, ἀλλά γιατί ὡς ἱερέας Σου μοῦ ζητᾶς νά προσεύχομαι ὑπέρ τοῦ λαοῦ Σου, ζώντων καί τεθνεώτων, ὥστε διά τῆς ἀγάπης, ἐν Πνεύματι Ἁγίω, νά γίνουμε ὅλοι ἕνα.
«Ἵνα πάντες ἕν ὧσιν». Ἀμήν!
π. Ανδρέας
(Από το υπό έκδοση βιβλίο "Από το νυν στο αεί")
