Ἁγίου Κασσιανοῦ τοῦ Ρωμαίου
Ποτέ δέν μπορεῖ νά βλαφτεῖ ὁ ἄνθρωπος ἀπό ἄλλον, ἄν δέν ἔχει μέσα του ἀποθηκευμένες τίς ἀφορμές τῶν παθῶν. Καί γι’ αὐτό ὁ Δημιουργός τῶν πάντων καί Ἰατρός τῶν ψυχῶν, ὁ Θεός, ὁ μόνος πού γνωρίζει ἀκριβῶς τά τραύματα τῆς ψυχῆς, δέν παραγγέλλει νά ἀποφεύγομε τίς συναναστροφές τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά νά κόβομε τίς αἰτίες τῆς κακίας πού εἶναι μέσα μας, καί νά γνωρίζομε ὅτι ἡ ὑγεία τῆς ψυχῆς δέν κατορθώνεται μέ τόν χωρισμό ἀπό τούς ἀνθρώπους, ἀλλά μέ τήν διαμονή καί ἐξάσκηση μέ τούς ἐνάρετους ἀνθρώπους.
