Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου
Ὅταν γίνεται λόγος γιά τό χάρισμα τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, δεν νοεῖται ἡ αἴσθηση ὅτι κάποτε θά ἔλθη ἡ ὥρα πού θά πεθάνουμε, ἀλλά ἡ αἴσθηση ὅτι ἡ ζωή χωρίς τόν Θεό εἶναι ἀνούσια, πραγματικός θάνατος. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε ἀπό τόν Θεό γιά νά βρίσκεται σέ μιά διαρκῆ κοινωνία μαζί Του καί νά ἐμπνέεται ἀπό τήν Χάρη Του. Ὁπότε, μιά ζωή χωρίς τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι νεκρή.
Ἐπίσης, μνήμη τοῦ θανάτου νοεῖται καί μιά ζωή μέ τήν βίωση τῆς φθαρτότητας καί τῆς θνητότητας, πού ἐκδηλώνονται μέ τίς ἀσθένειες καί τούς ποικίλους πειρασμούς. Ὅταν δέ οἱ καταστάσεις αὐτές ἀντιμετωπίζονται μέ προσευχή καί ἔμπνευση, μέ μιά ὁρμή πρός τήν ἀθανασία, τότε ὑπερβαίνονται τά προβλήματα πού συνδέονται μέ τήν μνήμη τοῦ θανάτου.
