Χρήστου Γιανναρά
Ἡ Ἐκκλησία βλέπει στά πρόσωπα τῶν ἁγίων της τήν ἐνσάρκωση τῆς ἀλήθειάς της, τήν ἐν σαρκί μαρτυρία τῆς σωτηρίας, τούς πρώτους καρπούς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τίς "ἀπαρχές" τῆς ζωῆς πρός τήν ὁποία ὁλόκληρη ἡ Ἐκκλησία ὁδεύει. Ἡ ἀτομική ἀρετή δέν συνιστᾶ ἁγιότητα, ἄν δέν ὑπηρετεῖ τή φανέρωση καί μαρτυρία τῆς ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας. Ἐνῷ ἡ μετάνοια τοῦ ληστῆ τήν τελευταία στιγμή τῆς ζωῆς του, χωρίς καμιά ὀρθολογική ἐπανόρθωση τῶν κακουργημάτων τοῦ βίου του, τόν ἀναδείχνει ἅγιον τῆς Ἐκκλησίας, ὑπόδειγμα καί μέτρο τοῦ "καινοῦ τρόπου τῆς ὕπαρξης" - τῆς ἐρωτικῆς ἐπιστρεπτικής φορᾶς τοῦ ἀνθρώπου στό Θεό - πρῶτο πολίτη τῆς Βασιλείας.
