Ἀρχιμανδρίτη Πέτρου,
Ἡγουμένου Ἱ. Μ. Τιμίου Προδρόμου, Ἔσσεξ
Στή Λειτουργία ὑπάρχει ἕνας ἀόρατος καθρέπτης στόν ὁποῖο κρίνουμε τήν κατάστασή μας καί ἐνδοσκοποῦμε στά κρύφια τῆς καρδιᾶς μας. Διαπιστώνουμε ὅτι εἴμαστε πληγωμένοι ἀπό τά πάθη καί τή φτώχεια μας. Συνειδητοποιοῦμε τήν πικρή ἀλήθεια ὅτι τό θέλημά μας εἶναι διεφθαρμένο καί ἀδυνατοῦμε νά ξεφύγουμε ἀπό «τόν θανάσιμο ἐναγκαλισμό» τῆς φιλαυτίας μας. Οἱ ἡμέρες τῆς ζωῆς μας παρέρχονται καί ἀποκτᾶ μεγαλύτερη ἐπιτακτικότητα τό ζήτημα νά μήν ἐγκαταλείψουμε αὐτή τή ζωή στήν καρδιά ἑνός βαθύ χειμῶνα.
Στήν Παλαιά Διαθήκη ὁ Θεός ὑποσχέθηκε στόν Μωϋσή ὅτι θά ὁδηγήσει τόν λαό Του σέ γῆ «ρέουσα γάλα καί μέλι». Ἀφ’ ὅτου ὁ Ἰσραήλ ἐλευθερώθηκε ἀπό τή δουλεία τῶν Αἰγυπτίων, περιπλανιόταν γιά σαράντα χρόνια στήν ἔρημο. Στά σύνορα τῆς Γῆς τῆς Ἐπαγγελίας ὁ Κύριος τούς διέταξε νά ἀποστείλουν κατασκόπους, γιά νά δοῦν τήν ὡραιότητά της. Οἱ κατάσκοποι ἐπέστρεψαν φέρνοντας μεγάλα σταφύλια, γεμᾶτα χυμό. Μόλις ὁ Ἰσραήλ εἶδε τούς καρπούς, πῆρε θάρρος καί τόλμη νά εἰσέλθει στή Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας.
Στή Λειτουργία μας δίδεται τό προνόμιο νά γίνουμε «κατάσκοποι» τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ. Ἡ Λειτουργία γίνεται γιά ἐμᾶς ἕνα παράθυρο στήν αἰωνιότητα, ἀπό ὅπου ἀτενίζουμε τούς καρπούς της. Καί μόλις δοῦμε τήν «εὐφορία», τόν πλοῦτο τῆς ζωῆς τοῦ Θεοῦ μας, τότε σπεύδουμε μέ χαρά πρός τήν Ἡμέρα τοῦ ἔνδοξου ἐρχομοῦ Του.
