Γιώργου Κυπριανού
Πάντα με ενθουσίαζαν αλλά και με προβλημάτιζαν οι Κυριακές και οι εβδομάδες πριν την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, η λεγόμενη προπαρασκευαστική περίοδος. Τόσο γαστρονομικά όσο και θεολογικά. Η σοφία της σταδιακής αλλαγής στη διατροφική συνήθεια, ο εορτασμός της κατανάλωσης των τροφών που θα απαγορεύονται και όλες οι σχετικές εκδηλώσεις, τα διδάγματα του περιεχομένου των τεσσάρων Κυριακών, αρχής γενομένης από την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι την Κυριακή της Τυροφάγου. Σε αυτό θα εμείνω, διότι κατ’ εμέ αποκαλύπτουν τα πιο ανυποψίαστα νοήματα, τις πιο ανατρεπτικές και πικρές αλήθειες για τη ζωή όλων.
Από τον Φαρισαίο στον μεγάλο αδελφό του Ασώτου, από την παραβολή της Κρίσεως την Κυριακή της Απόκρεω στην έξοδο των πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο κατά την Κυριακή της Τυροφάγου με εντυπωσιάζουν αφάνταστα. Πέρα από όλες τις προφανείς και χιλιοειπωμένες θεολογικές προεκτάσεις, κυρίως περί μετανοίας κτλ, εμένα με συγκλονίζει ο στιγματισμός της υποκρισίας, της τυπολατρείας, του εγωισμού των ανθρώπων του Θεού και της Εκκλησίας. Διότι, εκεί πάει το πράγμα.
Ο Φαρισαίος καταδικάζεται επειδή τηρούσε όλους του κανόνες της θρησκείας του, του Εβραϊκού νόμου, μαζί και τη νηστεία. Ο Τελώνης καταπατούσε τα πάντα κι όμως σώζεται. Ο αδελφός του Ασώτου ήταν πάντα συνεπής στα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις του, άψογος σε όλα του. Κι όμως δεν συμμετέχει στο γλέντι της επιστροφής του ξεφτιλισμένου του αδελφού. Οι καταδικασμένοι της παραβολής της Κρίσεως γνωρίζουν τον Χριστό και θέλουν να εισέλθουν στη Βασιλεία. Οι σεσωσμένοι δεν έχουν ιδέα γιατί τους ανήκει η Βασιλεία. Ο Αδάμ κλαίει για τον χαμένο παράδεισο και εκλιπαρεί για το κακό που τον και μάς βρήκε στην πορεία.
Όλα τα παραπάνω, πολύ απλά, πικρά, αληθινά και σταράτα, σε ένα και μόνο στοχεύουν. Στο να συνεφέρουν όλους τους ανθρώπους της Εκκλησίας, όλους όσοι τηρούν τα πάντα και θεωρούν τους εαυτούς τους εκλεκτούς, ξέχωρα και μακρυά από τους κάθε λογής «άλλους». Να τους προειδοποιήσουν μαζί με τον Χριστό, ότι το πιο πιθανό είναι πως θα την «πάθουν». Ότι η αλήθεια για όλους αυτούς είναι πικρή. Νηστεύεις; Εκκλησιάζεσαι; Ελεείς; Προσεύχεσαι; Εξομολογείσαι; Στον Παράδεισο, τελικά, μάλλον δεν πας με αυτά, ή τουλάχιστον μόνο με αυτά. Πας με άλλα, τα οποία έχουν πολλοί που ίσως κανένα με αυτά δεν έχουν σχέση. Πας με την αγάπη και τον πόθο του Παραδείσου. Αυτή δυστυχώς είναι η πικρή αλήθεια των ημερών πριν τη Σαρακοστή, αυτή είναι και η αλήθεια που σκότωσε και τον Χριστό. Η θρησκευτική υποκρισία και ο τυπολατρικός εγωισμός. Γι’ αυτό ας μην κρίνουμε τους εκτός και ας μην θεωρούμε τα πράγματα πάντα δεδομένα και αυτονόητα. Το πιο πιθανό, είναι ότι θα βρεθούμε προ εκπλήξεως!
