π. Ἡλία Μάκου
Πασχαλινή περίοδος τοῦ 1991 στήν Ἀλβανία. Μόλις εἶχε συμβεῖ ἡ κατάρρευση τοῦ κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος καί τό πέρασμα στή δημοκρατία.
Γιά ἕναν 77χρονο ταλαιπωρημένο ἱερέα στό Ἐλμπασάν, τόν ἀείμνηστο π. Σπυρίδωνα Βέλη, ἀπό τούς λίγους πού βρῆκε ζωντανούς ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος, μέ ἀδύναμο καί σκελετωμένο σῶμα, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποσχηματιστεί στά χρόνια τῆς ἀθεΐας, ἡ Πασχαλιά αὐτή ἦταν ὁρόσημο στή ζωή του.
Τήν ἔζησε ὡς μετακίνηση, ὡς μεταφορά ἀπό τό θάνατο στήν Ἀνάσταση. Ἀπό τόν κατατρεγμό στόν πανηγυρισμό.
Σ’ ἕνα μισογκρεμισμένο ναό τέλεσε ἀναστάσιμη λειτουργία.
Τέσσερα ἀκριβῶς χρόνια μετά, τήν ἡμέρα τοῦ Πάσχα τοῦ 1995, ἔφυγε ἀπό τή ζωή, μέ τή γεύση ἐκείνης τῆς ἀναστάσιμης ἀκολουθίας καί τήν μεγάλη ἱκανοποίηση τῆς ἀνάστασης καί τῆς ἀνασύστασης ἀπό τά ἐρείπια τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Ἀλβανίας μέ φωτεινό πρωταγωνιστή τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀναστάσιο, πού τόν ἀγκάλιασε μέ πολλή ἀγάπη.
Πόση ἦταν ἡ χαρά σ’ ἐκείνη τήν ἀναστάσιμη ἀκολουθία τοῦ 1991!
Γιατί, ὅπως ἀναφέρει ἡ ἐγγονή του, Sonila Dedja (Rembeci), μέ τό κλείσιμο τῶν ναῶν τό 1967 καί τήν ἀπαγόρευση κάθε θρησκευτικῆς λατρείας, ἔνιωσε στό πετσί του τό σταυρό.
Παντοῦ περιφρόνηση, δίωξη καί θλίψη. Ἀναγκάστηκε νά ἐργαστεῖ ὡς πωλητής καπνοῦ γιά νά ζήσει τήν οἰκογένειά του. Ἀλλά δέν τό ἔβαζε κάτω. Καί ὅταν μποροῦσε, κρυφά, λάτρευε τό Θεό μαζί μέ ἄλλους καί παρηγοροῦσε τούς ἀνθρώπους.
Πῶς, λοιπόν, στήν ἀναστάσιμη λειτουργία, μετά ἀπό 24 χρόνια παύσης καί σταύρωσης, νά μήν αἰσθανθεῖ χαρά; Μέχρι τότε κυλούσανε στά μάτια του πικρά δάκρυα. Τώρα ἔγιναν χαρᾶς δάκρυα, ἀφοῦ ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἔφερε καί τήν ἀνάσταση τῆς πίστης. Καί μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς του «ἑώρακε τόν Κύριον»... Ἀναστημένο καί θριαμβευτή...
