π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους
Ἡ Μαρία Παπαευσταθίου – Κουρούσιη (+ .........) εἶχε προσβληθεῖ ἀπό μιά μορφή καρκίνου. Στή διάρκεια τῆς ἀσθένειάς της, πού κράτησε μῆνες, ἡ Μαρία βασανιζόταν ἀπό ἀφόρητους πόνους. Στό τελευταῖο στάδιο οὔτε ἡ μορφίνη οὔτε τά ἄλλα παυσίπονα πού τῆς ἔδιναν οἱ γιατροί μποροῦσαν νά τήν ἀνακουφίσουν, ἔστω καί γιά λίγο. Κι αὐτή, ἀδιαμαρτύρητα, μέ ἰώβεια ὑπομονή, μέ μοναδική καρτερικότητα μέρες, βδομάδες, μῆνες, στό κρεβάτι τοῦ πόνου. Μόνη της παρηγοριά ἡ ἐξομολόγηση, ἡ προσευχή, ἡ θεία Κοινωνία. Ἐξομολογήθηκε καί μετάλαβε ἐπανειλημμένα. Τό μόνο πού ζητοῦσε κάθε φορά ἦταν «Παρακαλῶ προσεύχεστε Πάτερ νά μήν χάσω τήν πίστη μου, ν’ ἀντέξω μέχρι τό τέλος». Μιά φορά, στή διάρκεια τῆς ἐξομολόγησης, τήν ρώτησα:
-Μαρία, δέν ἔχεις κανένα παράπονο ἀπό τό Θεό πού ἐπέτρεψε μιά τέτοια ἀσθένεια γιά σένα; Δέν σκέφτηκες καμιά φορά «γιατί σέ μένα, Θεέ μου;»
Τότε, νικώντας τόν ἀφόρητο πόνο πού τήν ἔδερνε ἐκείνη τήν ὥρα, μοῦ ἀπάντησε:
-Πάτερ, δέν εἶναι ἁμαρτία νά ζητήσω νά ὑποφέρει κάποιος ἄλλος;
