Μωυσέως Μοναχοῡ Ἁγιορείτου
Περνᾶ ὁ χρόνος
καί λευκαίνουμε
καί μαυρίζουμε
καί καθυστεροῦμε
κι ἀναρωτιόμαστε
τί τάχα συμβαίνει
κι ἀναβάλλεται ἡ ἀναχώρησή μας.
Εἶναι γιατί δέ μέστωσε ἡ μετάνοια
καί καθυστερεῖ ἀπό ἀγάπη ὁ πατέρας
νά μᾶς παραλάβει πλησίον του
δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων καί τῆς Θεοτόκου
στούς ὁποίους ἐλπίζουμε
καί τούς ἐπικαλούμαστε νυχθήμερα
οἱ ταλαίπωροι ἀργοναῦτες στοῦ βίου
τή θάλασσα τήν πολυκύμαντη καί πλανεύτρα.
