Παναγιώτη Καπαρή
Το 1923 έγινε ένας μεγάλος «πνευματικός σεισμός» στην Ορθόδοξη Εκκλησία, με την αλλαγή του ημερολογίου, από το Ιουλιανό, στο Γρηγοριανό, δηλαδή η μετάθεση κατά 13 μέρες νωρίτερα του ημερολογίου, για αστρονομικούς λόγους. Υιοθετήθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ακολούθησαν οι Εκκλησίες της Κύπρου και της Ελλάδας. Συνεπακόλουθα οι γιορτές μετατέθηκαν κατά 13 μέρες νωρίτερα με εξαίρεση τον εορτασμό του Πάσχα, ο οποίος ακολουθεί τους κανόνες το παλαιού ημερολογίου και έτσι όλη η Ορθόδοξη Εκκλησία γιορτάζει την ίδια μέρα το Πάσχα.
Το ημερολόγιο προκάλεσε σχίσμα και συντάραξε κυρίως τα μοναστήρια. Πολλοί μοναχοί έφυγαν από το Σταυροβούνι και μετέβησαν στα Ιεροσόλυμα και στο Άγιο Όρος, όπου δεν έγινε αλλαγή του ημερολογίου. Στο Άγιο Όρος, πολλοί ζηλωτές μοναχοί, όπως λέγονται, παρόλο που δεν άλλαξε το ημερολόγιο, δεν μνημόνευαν τον Οικουμενικό Πατριάρχη.
Σε αυτή την δίνη εισήλθαν και πολλοί άγιοι πατέρες, ανάμεσα τους και ο πρόσφατα ανακηρυχθείς Άγιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης. Η συνοδεία του, αποφάσισε τότε να κάνουν 40ημερη νηστεία και παρακαλέσουν τον Θεό να τους δείξει τι είναι σωστό. Ο Άγιος Εφραίμ, έλεγε ότι «έβλεπα πάντοτε την Θείαν Χάριν εις την Θείαν Λειτουργίαν να καθαγιάζει τα Τίμια Δώρα, σε Σώμα και Αίμα του Χριστού. Όμως, όσον διάστημα ήμουν με τους ζηλωτές έβλεπον κάτι σαν κάλυμμα μπροστά μου, το οποίον με εμπόδιζε να βλέπω ευκρινώς την θείαν Χάριν. Το κάλυμμα αυτό έφυγε, όταν επανήλθον εις την ζώσαν Εκκλησίαν του Αγιορείτικου Παλαιού Ημερολογίου, απομακρυνόμενος οριστικά από τούς ζηλωτές…»
