‘‘Αν κανείς με ρωτούσε ποιο είναι το καλλίτερο πράγμα της ζωής;
θα του απαντήσω, οι φίλοι. Και από αυτούς ποιους πρέπει να τιμώ περισσότερο; Τους αγαθούς, θα του πω.”
Ο Άγιος Βασίλειος του γράφει «… Μα έλα εδώ κι ας σου είναι δύσκολο, για να με παρηγορήσεις ή για να με συμβουλεύσεις ή και για να είσαι κοντά, έτσι κι αλλιώς θα μου κάνει καλό και μόνο να σε δω. Και το σημαντικότερο; Να προσεύχεσαι, όσο μπορείς να προσεύχεσαι, για να μην βουλιάξουν και οι σκέψεις μου μέσα στην τρικυμία που με δέρνει.
Να διατηρήσω σε κάθε περίσταση την διάθεση της ευχαριστίας προς τον Θεό. Να μην συναριθμηθώ με τους κακούς δούλους του Ευαγγελίου, που όταν ο Θεός τους φέρνει τα πράγματα καλά τον δοξολογούν κι όταν τους παιδαγωγεί με δυσκολίες δεν συμφωνούν. Αντίθετα, να ωφεληθώ κι από τις ίδιες τις δυσκολίες πιστεύοντας ακόμα περισσότερο σε Εκείνον, τώρα που το έχω μεγαλύτερη ανάγκη.».
Ο Άγιος Γρηγόριος αναφερόμενος στον φίλο του, τον αποκαλεί: «Ο εμός Βασίλειος». Δηλαδή: ο δικός μου Βασίλειος.
Ο Άγιος Γρηγόριος έγραψε: Ήμασταν ο ένας για τον άλλο το παν, ομόστεγοι, ομοδίαιτοι, απόλυτα ενωμένοι. Και αγωνιζόμασταν και οι δυό μας όχι ποιος θα έχει το πρωτείο, αλλά πως να το παραχωρήσουμε ο ένας στον άλλο· αυτό που ποθούσε και αγαπούσε περισσότερο ο άλλος το κάναμε δική μας επιθυμία. Ήμασταν μία ψυχή σε δύο σώματα… Ένα έργο είχαμε και οι δύο, την αρετή, και το να ζούμε με τις ελπίδες του ουρανού…
«Το ωραιότερο είναι ότι εσχηματίσθη από εμάς μία αδελφότης που εκείνος (ο Βασίλειος) διεμόρφωνε και κατεύθυνε ως αρχηγός με κοινές ικανοποιήσεις, μολονότι εγώ έτρεχα πεζός δίπλα σε άρμα Λυδικό (ταχυδρόμο δηλαδή), όπου και όπως πήγαινε εκείνος».
***
Αξίζει να παραθέσωμε τα λόγια του αγίου Γρηγορίου προς τον Επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο: «Δεν θα δεχθώ να επαινής εμένα και να κατηγορής τον Βασίλειο, με τον οποίο είμαστε ένα στο πνεύμα και στη διάθεσι. Όπως φέρεσαι σε μένα, έτσι και καλύτερα πρέπει να φέρεσαι και στον Βασίλειο. Αλλοιώς νοιώθω με το ένα σου χέρι να με χαϊδεύεις και με το άλλο σου να με δέρνης»
Η μεγάλη και θεϊκή αυτή φιλία εκδηλώνονταν με τρυφερότηττα, ευαισθησία, στοργή και φιλαδελφία.
Ο Άγιος Γρηγόριος έγραψε το ωραιότατο εγκώμιο της φιλίας:
«Με τίποτε από ο,τι υπάρχει εις τον κόσμον δεν μπορεί κανείς να συγκρίνη ένα πιστόν φίλον, και το κάλλος του δεν έχει όρια». «Ο πιστός φίλος είναι ισχυρά προστασία» (Σοφ. Σολ. ς’ 14-15) και βασίλειον οχυρωμένον. Ο πιστός φίλος είναι έμψυχος θησαυρός. Ο πιστός φίλος είναι πολυτιμότερος από χρυσάφι και από πολλούς πολυτίμους λίθους. Ο πιστός φίλος είναι κήπος περιφραγμένος και πηγή σφραγισμένη, τα οποία ανοίγουν πότε-πότε διά να τα επισκεφθή και να τα απολαύση κανείς. Ο πιστός φίλος είναι λιμάνι αναψυχής. Αν δε είναι και πιο συνετός, πόσον καλύτερον είναι τούτο; Εάν δε είναι και πολύ μορφωμένος και διαθέτη παντοειδή μόρφωσιν, την ιδικήν μας λέγω και εκείνην η οποία ήτο κάποτε ιδική μας, πόσον καλύτερον είναι αυτό; Εάν δε και υιός του φωτός, ή άνθρωπος του Θεού, ή άνθρωπος ο οποίος προσεγγίζει τον Θεόν, ή έχει ανωτέρας, πνευματικάς επιθυμίας, ή είναι άξιος να φέρη ένα χαρακτηρισμόν από εκείνους με τους οποίους τιμά η Γραφή τους ενθέους και υψηλούς, οι οποίοι ανήκουν εις ανωτέραν τάξιν, γεγονός το οποίον αποτελεί ήδη δώρον του Θεού και είναι σαφώς ανώτερον από την ιδικήν μας αξίαν».
Πηγή: https://iconandlight.wordpress.com
