Από το βιβλίο “Ορια ζωής”
Οφείλουμε ν’ αγαπάμε τους άλλους, όχι όμως και να τους υποκαθιστούμε. Δεν είναι δικό μας χρέος να αισθανόμαστε εμείς τα αισθήματα που οφείλει να νιώσει ο άλλος. Δεν μπορούμε ν’ αναλάβουμε εμείς την υποχρέωση του να σκεφθεί. Δεν μπορούμε να ενεργούμε εμείς στη θέση του. Και σε καμία περίπτωση δεν επιτρέπεται να υποστούμε εμείς, αντί γι’ αυτόν, τις απογοητεύσεις που θα του χρειαστούν για ν’ αναγκαστεί να οριοθετήσει τη ζωή του. Με άλλα λόγια δεν μπορούμε να ωριμάσουμε εμείς για κάποιον άλλο. Αυτό είναι κάτι που ο καθένας μόνο για τον εαυτό του μπορεί να το κάνει.
