Βενεδίκτου -Αρχιμ Παύλου- Εγγλεζακη
Λέγοντας ότι για την κυπριακή κοινωνία και νοοτροπία η μεταπολίτευση του 1878 είναι σχεδόν σαν να μην υπήρξε, είναι ο ραγιαδισμός.
Ο ραγιαδισμός - ένας από τους δηλητηριωδέστερους καρπούς εμπειρίας μακράς δουλείας - είναι μια έλλειψη αρχών και ένας αποκρουστικός συνδυασμός προσκύνησης του ισχυρού με καταπίεση οτιδήποτε αδυνάτου. Πρόκειται για μια ιστορική «φυλακή μακράς διαρκείας», όπως θα έλεγε ο Μπρωντέλ, που σημάδεψε ολόκληρη την εποχή της Αγγλοκρατίας και των ανεξάρτητο ύστερα βίο της κυπριακής πολιτείας.
Στην ιστορία της Εκκλησίας ειδικότερα ο ραγιαδισμός παρουσιάζεται, λογουχάρη, συνεχώς στις σχέσεις του λαϊκού στοιχείου με την ιεραρχία, ή των επισκόπων και των αυλών τους με τους πρεσβύτερους. Σε αυτή τη διάσταση της πραγματικότητας η Κύπρος δεν απελευθερώθηκε ποτέ πλήρως από την οθωμανική αυτοκρατορία.
