Omer Shem Tov
Ένας Εβραίος όμηρος που πρόσφατα βγήκε από την Γάζα, περιέγραψε τα εξής για την αιχμαλωσία του:
Ήμουν 40 μέτρα κάτω από την γη, μέσα σε απόλυτο σκοτάδι και δεν μπορούσα ούτε καν να σταθώ επειδή ήταν τόσο χαμηλό το τούνελ.
Όμως αισθανόμουν τις προσευχές των ανθρώπων και αποφάσισα να προσεύχομαι για 5 λεπτά την ημέρα.
Και μιλούσα και συνομιλούσα με τον Θεό. Και ενώ οι άνθρωποι συνήθως ζητούν κάτι από τον Θεό (να αποκτήσουν το ένα ή το άλλο πράγμα), άρχισα να Τον ρωτώ:
- Παπά, πως είσαι; Τι κάνεις;
Και μετά ξεκίνησα να Τον ευχαριστώ – να Τον ευχαριστώ για όλα που έχω, για τον αέρα, για το φαγητό και ας ήταν μόνο μισό κομμάτι ψωμί την ημέρα. Τον ευχαριστούσα για όλα, για όλα, για όλα, για όλα που είχα και για όλα που δεν είχα.
Και εάν κάτι μου λείπει από τις ημέρες μου στην αιχμαλωσία είναι ο τρόπος με τον οποίο μιλούσα με τον Θεό και πώς Τον ένιωθα. Γιατί Του μιλούσα και Τον ένιωθα, πραγματικά Τον ένιωθα και ένιωθα την καρδιά μου να διευρυνόταν και ένα χαμόγελο ερχόταν στο πρόσωπό μου στη μέση του σκότους και στη μέση του τίποτα. Δεν υπήρχε τίποτε γύρω μου και υπήρχε ένα μεγάλο Φως. Δόξα τω Θεώ, δόξα τω Θεώ!
