Σ.Σ. Χαρκιανάκη
Γιά τό σπασμένο φτερό τοῦ γλάρου
δέν ἐνοχλήθηκε κανείς
μήτε γιά τόν ἰστό τῆς ἀράχνης
πού ξέσκισε ὁ ἄνεμος
ἀδιαφορώντας γιά τόν σιωπηρό μόχθο
ἤ τήν προαιωνίως εὐαίσθητη
ἰσορροπία τοῦ τοπίου.
Εἶναι ἀρκετή ἡ ἀπουσία
ἔναρθρου λόγου
γιά νά ἀγνοήσεις τόν ἀκρωτηριατισμό
στήν ἄμεση προέκταση τοῦ σώματός σου.
Ποιός ἐπιτέλους μετρᾶ τήν ἀπόσταση;
Μήπως θά πρέπει νά ξαναρωτήσουμε
«καί τίς ἐστί μου πλησίον»;
