16 Νοεμβρίου 1933
Αρχιμ Παύλου- Εγγλεζακη
Στον προσωπικό του βίο ήταν άτομο μελέτης, άσκησης και προσευχής. Ήταν ο τελευταίος αρχιεπίσκοπος που τελούσε καθημερινά στα διαμερίσματά του όλες τις ακολουθίες, κατά το σύστημα της Τουρκοκρατίας. Νήστευε αυστηρότατα, και οι υπηρέτες του τον παρακολουθούσαν τις νύχτες να κάνει συνεχείς μετάνοιες στο έδαφος και, όταν κουραζόταν, να προσεύχεται γονατιστός στο κρεβάτι του. Την άσκηση αυτή που την πρόδιναν μόνο η κλειδαρότρυπες ακολουθούσε απαρέγκλιτα μέχρι τα βαθιά γεράματα του, ακόμα και τις νύχτες των εξαντλητικών περιοδειών.
Ο λαός, παρόλο που τον θεωρούσε κωμικά αδύνατο και κίτρινο, τον σέβονταν ως άγιο και θαυματουργό (πεποίθηση που άκουσα και από τον τότε υπηρέτη του, που ήταν βέβαιος ότι είδε τον απόστολο Ανδρέα να βοηθά τον Κύριλλο). Σε περιπτώσεις παρατεταμένης ψυχορραγίας, οι Λευκωσιάτες ράντιζαν τον ετοιμοθάνατο με νερό που είχαν προηγουμένως στείλει να ευλογήσει ο γέροντας αρχιεπίσκοπος. Η συγχώρεση του αρχιεπισκόπου σήμαινε τη θεία άφεση και την εύρεση της ποθητής ανάπαυσης.
