Τό «πᾶμε γιά φαί;», μπορεῖ νά κλείνει τήν κραυγή «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω»
γιά νά πῶ τόν πόνο τῆς καρδιᾶς μου, νά ἀναπνεύσω ἀπό τό πνίξιμο τῶν προβλημάτων.
Τό «δέν ἔχω διάθεση» εἶναι τό κλείσιμο, κατάμουτρα, τῆς πόρτας τῆς καρδίας,
πράγμα πού σημαίνει πώς ὁ ἄλλος θά μείνει μόνος στό σκοτάδι καί τήν κρυάδα του.
