π. Ανδρέα Αγαθοκλέους
Το μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα, στην ανατολική άκρη της Κύπρου, δεν είναι κάτι που περνά απαρατήρητο. Στέκεται εκεί για αιώνες· και μάλιστα, σα να είναι ακόμα πιο σταθερό από την ώρα της εισβολής και μετά. Σιωπηλό, αλλά με μια σιωπή όπως εκείνη των ανθρώπων του Θεού. Άλλωστε ως Πρωτόκλητος, πρώτος όλων ακολούθησε Αυτόν, αυτόν που σιώπησε μπροστά στον Πιλάτο, που δέχτηκε τις συκοφαντίες των Φαρισαίων και την αχαριστία του ίδιου του λαού που ευεργέτησε.
Είναι η σιωπή του τάφου που ετοιμάζεται για τη μετάβαση στην Ανάσταση. Είναι η σιωπή των γεροντότερων, που ξέρουν να υπομένουν, που δεν ενεργούν παρορμητικά κι επιπόλαια.
Το Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα είναι προφυλαγμένο, χωρίς καν να έχει στρατό. Ο πατήρ Ζαχαρίας «φυλάττει το χώρο», αθόρυβα και διακριτικά. Οι προσκυνητές από όλη την Κύπρο προσέρχονται, προσεύχονται, σκέφτονται.
Πολλές Εκκλησίες καταστράφηκαν στα κατεχόμενα, αυτή όμως όχι. Ίσως έμεινε σαν τη μαγιά που περιμένει, και θα φουσκώσει κατά την ώρα της ανέλπιστης φυγής των κατακτητών, την ώρα εκείνη της λευτεριάς της «νήσου των αγίων».
