Ἡ ἱστορία ἑνός χώρου δέν εἶναι μόνο αὐτή πού καταγράφεται.
Κυρίως εἶναι αὐτή πού δέν φάνηκε:
τό σιωπηλό δάκρυ, ὁ ἀνέκφραστος πόνος, ὁ βαθύς ἀναστεναγμός.
Γιατί σ’ αὐτά θεάθηκε τό «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου» τῆς Γεσθημανῆς
κι ἑτοίμασε τό κενό μνημεῖο πού ἔφερε «χαρά ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ».
