• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Πατερικά κείμενα

Τοποθεσία

Η αιτία των πειρασμών, η ωφέλεια και η διαφορά τους

 

Η αιτία των πειρασμών, η ωφέλεια και η διαφορά τους

Αββά Μάρκου

  • Αν δεν αποτύχαινε ο Πέτρος στο νυκτερινό ψάρεμα δεν θα πετύχαινε από ψάρεμα της ημέρας και αν δεν τυφλωνόταν στα μάτια ο Παύλος δεν θα φωτιζόταν από νου και αν δεν χαρακτηριζόταν ως βλάσφημος ο Στέφανος, δεν θ’ άνοιγαν οι ουρανοί για να δει το Θεό.
  • Όπως η εργασία που είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού λέγεται αρετή, έτσι και η απροσδόκητη θλίψη ονομάζεται πειρασμός.
  • Ο Θεός έστελνε πειρασμούς στον Αβραάμ, δηλαδή του προξενούσε θλίψεις για το συμφέρον του∙ όχι για να μάθει τι άνθρωπος ήταν – γιατί τον γνώριζε Αυτός που γνωρίζει τα πάντα και πριν από τη γένεσή τους -, αλλά για να του δώσει αφορμές να τελειοποιήσει την  πίστη του.
  • Κάθε θλίψη ελέγχει την κλίση του θελήματος, αν κλίνει στα δεξιά ή στ’ αριστερά. Γι’ αυτό η θλίψη που μας συμβαίνει λέγεται πειρασμός, επειδή χαρίζει στο μέτοχό της πείρα (δηλαδή γνώση μετά από δοκιμασία) των κρυφών θελημάτων του.
  • Κάθε αθέλητη θλίψη να σου γίνεται αφορμή μνήμης του Θεού, και δεν θα σου λείψει ποτέ αφορμή για μετάνοια.
  • Μη λες πως απέκτησες αρετή δίχως θλίψη∙ γιατί, λόγω της ανέσεως, είναι αδοκίμαστη.
  • Κάθε αθέλητης θλίψεως να αναλογίζεσαι το αποτέλεσμα, και θα βρεις σ’ αυτό την εξάλειψη κάποιας αμαρτίας.
  • Μη νομίζεις ότι κάθε θλίψη έρχεται στους ανθρώπους εξαιτίας των αμαρτιών. Υπάρχουν κάποιοι που ευαρεστούν το Θεό, και όμως έχουν πειρασμούς. Γιατί είναι γραμμένο: «Ασεβείς και άνομοι εκδιωχθήσονται». Γραμμένο όμως είναι και τούτο: «Οι θέλοντες ευσεβώς ζην εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται».
  • Εκείνος που τιμά τον Κύριο, εκτελεί όσα Αυτός διατάζει. Και όταν σφάλει ή παρακούσει, υπομένει τις συνέπειες, αφού οφείλονται στον ίδιο.
  • Απόδειξη της αληθινής γνώσεως είναι η υπομονή των θλίψεων και το να μην κατηγορούμε τους ανθρώπους για τις συμφορές μας.
  • Αν δεν θέλεις να παθαίνεις κακό, μην θέλεις να κάνεις το κακό. Γιατί το ένα ακολουθεί αναπόφευκτα το άλλο∙ «ο γαρ εάν σπείρη άνθρωπος, τούτο και θερίσει».

Από τον Ευεργετινό