• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Συλλογή Αποφθεγμάτων

Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!


Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!


Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!


Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!


Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!


Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!


Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!


Από τις διδαχές του Γέροντος Γερμανού Σταυροβουνιώτου


•Στις θλίψεις και τις δοκιμασίες, στους πειρασμούς και τους κινδύνους, τι πιο καλό υπάρχει από την Προσευχή;



•Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι’ αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπαντός κανένα δεν κατηγορεί.



•Νηστεία και Προσευχή, όταν πάνε μαζί, κάνουν θαύματα!


•Για να ελευθερωθούμε από κάθε άλλο φόβο, πρέπει να έχουμε μονάχα ένα φόβο, τον φόβο του Θεού.


•Ο χαρακτήρας ορίζεται Σταυρικός (κατά το σχήμα του Σταυρού) ως εξής: προς Βορράν από την εγκράτεια, προς Νότον από την Εργατικότητα, προς Ανατολάς από την Ακεραιότητα και προς Δυσμάς από την Ευγένεια!



Εγγραφείτε στο Newslette

Όνομα:
Email:

Τοποθεσία

 

Ελένης παρθενομάρτυρος εκ Σινώπης του Πόντου

1η Νοεμβρίου

 

Η παρθενομάρτυς του Χριστού Αγία Ελένη ήταν κόρη της ευσεβούς οικογενείας Μπεκιάρη και έζησε τον ΙΗ΄ αιώνα στην αρχαιότερη πόλι του Πόντου, την ωραία Σινώπη. Οι γονείς της ανέθρεψαν αυτήν εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και εφύτευσαν μέσα στην καθαρή καρδιά της την θερμή αγάπη προς τον Ιησού Χριστό.

Στην ανατροφή της επέδρασε ιδιαίτερα ο θείος της, αδελφός του πατέρα της, ο οποίος εδίδασκε τότε σε Ελληνικό κρυφό Σχολείο της Σινώπης.

Ηταν ωραιότατη στο σώμα, η δε αγνότητά της προσέδιδε ιδιαίτερη χάρη στο πρόσωπό της, το οποίο έλαμπε από την Χάρι του Αγίου Πνεύματος.

Διακρινόταν για την υπακοή στους γονείς της και τον θερμό έρωτα της ψυχής της προς τον Νυμφίο Χριστό και Σωτήρα μας.

Ήταν 15 ετών, όταν μία μέρα η μητέρα της την έστειλε να αγοράση νήματα για το κέντημα από το κατάστημα του Κρυωνά. Στον δρόμο υπήρχε το σπίτι του Ουκούζογλου Πασά, Διοικητού της Σινώπης, ο οποίος είδε την Ελένη από το παράθυρο. Η ωραιότητά της προσείλκυσε την ακόλαστη ψυχή του και σκέφθηκε να την μολύνη. Ο Πασάς διέταξε και την έφεραν μπροστά του. Αφού έμαθε ποια ήταν, προσεπάθησε δύο και τρεις φορές να την μιάνη, αλλά μία αόρατη δύναμι τον απεμάκρυνε! Ενα αόρατο τείχος προστάτευε την κόρη. Ηταν το τείχος της προσευχής. Η Ελένη καθ’ όλη την διάρκεια εκείνης της δοκιμασίας προσευχόταν νοερά, λέγοντας συνεχώς τον Εξάψαλμο. Ο Αγαρηνός δεν απελπίστηκε...Διέταξε τους στρατιώτες να την κρατήσουν στο σπίτι του. Ηλπιζε ότι αργότερα θα κατώρθωνε να πετύχη τον βδελυρό σκοπό του.

Κατά την διάρκεια της κρατήσεώς της η αγνή κόρη κατώρθωσε, με την βοήθεια του Θεού, να διαφύγη την προσοχή των στρατιωτών καί να επιστρέψη στους ανήσυχους γονείς της, στους οποίους και διηγήθηκε όσα συνέβησαν. Σε λίγο, ο Πασάς αντελήφθη την απόδρασί της, έγινε έξω φρενών και απειλούσε τους πάντας και τα πάντα! Εκάλεσε την Δημογεροντία της Σινώπης και ζήτησε να του φέρουν την Ελένη. Σε διαφορετική περίπτωσι, θα επακολουθούσε γενική σφαγή των Ελλήνων της πόλεως. Η Δημογεροντία τότε συνήλθε σε σύσκεψι στο Ελληνικό Σχολείο της Σινώπης. Εκάλεσαν τον πατέρα της Ελένης και του ζήτησαν να παραδώση στον Πασά την κόρη του για το συμφέρον του συνόλου.

Ο πατέρας της ανελύθη σε λυγμούς, αλλά τελικά υποτάχθηκε, όπως ο Πατριάρχης Αβραάμ, και εδέχθη να θυσιασθή η θυγατέρα του, προκειμένου να αποφευχθή η γενική σφαγή. Μετέβη στο σπίτι του και αφού καταλλήλως ενίσχυσε την Ελένη, παρέλαβε αυτήν και πνίγοντας τον πατρικό του πόνο, την παρέδωσε στον Πασά, για να προσφέρη τον εαυτό της όχι βεβαίως στις ασελγείς ορέξεις του αγαρηνού, αλλά ως θυμίαμα ευώδες στον Νυμφίο της Χριστό.

Ο βδελυρός Ουκούζογλου Πασάς εδέχθη με ανείπωτη χαρά την ωραιότατη Ελένη με την ελπίδα ότι θα κορέση πλέον τις ασελγείς ορέξεις του. Ετσι, προσεπάθησε πάλι πολλές φορές να μιάνη αυτήν, αλλά πάλι η ίδια έκπληξις: ένα αόρατο τείχος γύρω από την κόρη εμπόδιζε τον Πασά, ενώ μία αόρατη δύναμι απωθούσε αυτόν.

Η αγία κόρη προσευχόταν θερμά, έλεγε μυστικά τον Εξάψαλμο, τον οποίο εγνώριζε από τον θείο της.

Την επομένη μέρα επεχείρησε πάλι ο Πασάς να επιτύχη τον βδελυρό σκοπό του, αλλά και πάλι αντιμετώπισε το ίδιο παράδοξο εμπόδιο. Εκνευρισμένος και ωργισμένος, διέταξε να την κλείσουν στις φοβερές υγρές φυλακές της Σινώπης.

Η καρδιά του κακοπροαίρετου Πασά σκλήραινε συνεχώς, τα μάτια του δεν έβλεπαν το ζωντανό θαύμα, η ακάθαρτη ψυχή του δεν συνερχόταν, αλλά αντιθέτως: κυριευμένος από τη σατανική ενέργεια, ήθελε οπωσδήποτε να μολύνη την αγία παρθένο. Ετσι, την άλλη μέρα μετέβη στην φυλακή αποφασισμένος να επιτύχη επί τέλους την ικανοποίησι του πάθους του. Αλλά και πάλι το αόρατο τείχος!...Και πάλι η Θεία Χαρις τον απωθούσε!...

Υπερβολικά ωργισμένος, ο Πασάς διατάσσει να βασανίσουν την Ελένη και να την θανατώσουν, πράγμα το οποίο και έγινε. Το ιερό Λείψανό της ετέθη μέσα σε ένα σάκκο και ερρίφθη στην θάλασσα. Αντί όμως να βυθισθή, το μαρτυρικό σκήνος επέπλεε, ενώ ουράνιο φως κατέβαινε επ’ αυτού. Οι Τούρκοι ετρομοκρατήθησαν και εκραύγαζαν: « Η γκιαούρισσα καίγεται!.. Η γκιαούρισσα καίγεται!...». Το σεπτό Λείψανο συνέχισε να επιπλέη, ώσπου έφθασε στην τοποθεσία Γαει, όπου λόγω του μεγάλου βάθους της θαλάσσης τα νερά είναι μαύρα. Εκεί πλέον βυθίστηκε...

Μετά από μερικές ημέρες, ένα ελληνικό πλοίο αγκυροβόλησε στην τοποθεσία Γάει. Το τρίτο βράδυ, ο φύλακας του πλοίου παρετήρησε ότι από τον πυθμένα της θαλάσσης εξερχόταν φως και ενόμισε ότι εκεί υπήρχε μεγάλος θησαυρός από χρυσό. Αμέσως, ειδοποίησε τον πλοίαρχο για να ανελκύσουν με δύτες τον θησαυρό, τελικά όμως αντί χρυσού ανείλκυσαν τον σάκκο με το τίμιο Λείψανο της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ελένης. Στον πολύτιμο σάκκο υπήρχε η σεπτή κεφαλή της Αγίας, αποκομμένη από το υπόλοιπο σώμα. Στην κορυφή είχε ένα καρφί. Επίσης, υπήρχε και μία άλλη τρύπα από καρφί. Ηταν προφανές, ότι οι αγαρηνοί αφού βασάνισαν την Αγία, έμπηξαν δύο καρφιά στο κεφάλι της και την αποκεφάλισαν.

Δυο από τους τούρκους δύτες εγνώριζαν για το μαρτύριο και ότι έρριψαν την Αγία στην θάλασσα, αλλά εφοβούντο να ομιλήσουν προηγουμένως.Ο πλοίαρχος τότε μετέφερε κρυφά την τιμία Κάρα της Αγίας Ελένης στον Ιερό Ναό της Παναγίας στην Σινώπη, το δε σεπτό Σκήνωμά της επεβίβασε σε άλλο πλοίο, το οποίο έφευγε με Ελληνες για την Ρωσία.

Στο σημείο της θαλάσσης που βυθίστηκε το ιερό Λείψανο, εξήλθε ως πίδακας γλυκύ νερό και από τότε η περιοχή αυτή ωνομάσθηκε «Αγιάσματα». Διά της τιμίας Καρας της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ελένης εγίνοντο πολλά θαύματα στην Σινώπη. Ιδιαίτερα, όσοι υπέφεραν από πονοκεφάλους, εκαλούσαν τον Ιερέα, ο οποίος έφερνε την αγία Καρα, έψαλλε την Παράκλησι, έκαμνε Αγιασμό και εθεραπεύετο ο πόνος.

Ο πρόεδρος Καφαρόπουλος Χρήστος, κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών πριν από το 1924, έφερε την τιμία Καρα της Αγίας Ελένης και εναπέθεσε αυτήν στον Ιερό Ναό της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Μαρίνης στην Ανω Τούμπα Θεσσαλονίκης, όπου φυλάσσεται σήμερα ευωδιάζουσα και θαυματουργούσα, προς δόξαν του εν Αγίοις δοξαζομένου Κυρίου και Θεού ημών.

Ταις της Αγίας Παρθενομάρτυρος Ελένης της εκ Σινώπης του Ποντου αγίαις πρεσβείαις, Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς. Αμήν.