• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Κείμενα π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Αγιολογία

Τοποθεσία

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΠΟΙΚΙΛΙΑΣ

 

Η ομορφιά της πνευματικής ποικιλίας

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Πριν μερικές δεκαετίες κυριαρχούσε ο οικονομικός πληθωρισμός σε αντιδιαστολή με το λόγο του Θεού. Σήμερα, που ο πρώτος φαίνεται να εξαφανίζεται, άρχισε ο δεύτερος να κυριαρχεί στο διαδίκτυο, στα βιβλία, στα περιοδικά. Ειδικοί και άσχετοι μιλούν για το Ευαγγέλιο, το θέλημα του Θεού, το τι «δέον γενέσθαι» για να σωθεί ο άνθρωπος.

Από τη μια, τα μέσα που υπάρχουν για διάδοση του λόγου του Λόγου είναι ενθαρρυντικά. Μπορεί ο  καθένας να γνωρίσει εύκολα για οποιοδήποτε θέμα χωρίς να φοιτήσει σε Θεολογική Σχολή και χωρίς να μαθητεύσει σε δάσκαλο. Όμως, από την άλλη, «ο κάθε ένας γίνεται δάσκαλος»! Δεν είναι αυτό επικίνδυνο; Δεν θα πρέπει να ελέγχουμε την ορθότητα της διδασκαλίας του; Αλλά πώς θα γίνει αυτό, αφού απουσιάζουν οι θεολογικές γνώσεις; Πώς θα καταλάβουμε ότι «ορθοτομεί το λόγο της αληθείας»;

Συχνά παρατηρούν οι «άνθρωποι της εκκλησίας» ότι οι πνευματικοί και οι θεολόγοι δεν έχουν «ενιαία γραμμή» σε θέματα ζωής που τους απασχολούν, πράγμα που οδηγεί στη σύγχιση. Ο ένας λέει αυτό και ο άλλος το αντίθετο. Ποιος τελικά διδάσκει την πίστη της Εκκλησίας;

Νομίζω ότι η αντίθεση είναι φαινομενική. Ασφαλώς η πίστη, το δόγμα, η αλήθεια της Εκκλησίας δεν μπορεί να αλλάξει, γιατί είναι η βάση της σωτηρίας. Είναι αυτό δηλαδή που αποκάλυψε στον κόσμο ο Ιησούς Χριστός ως τρόπο ζωής  που οδηγεί στην ένωση με το Θεό, τη θέωση, γιατί  είναι ο τρόπος ζωής του Θεού. Η ομοίωσή μας με Εκείνον συνίσταται στο να ζήσουμε τη ζωή Του.

Ο κάθε άνθρωπος όμως, ως ιδιαίτερη ύπαρξη έχει τον ιδιαίτερο προσωπικό τρόπο που θα βιώσει τη ζωή του Θεού και θα ενωθεί μαζί Του. Με αυτή την προϋπόθεση δεν υπάρχει ένας τρόπος για όλα. Αλλιώτικα θα διαλύετο η προσωπικότητα και θα μαζοποιείτο το πρόσωπο.

Το ότι υπάρχουν «διάφορες απόψεις» στους πνευματικούς και θεολόγους, αν και φαίνεται  αρνητικό, μπορεί να γίνει ουσιαστική προϋπόθεση για να βρει το συγκεκριμένο πρόσωπο το δρόμο του και ν’ αναπτυχθεί. Δεν χρειάζεται η αντιπαλότητα και η σύγκριση!  Το ζητούμενο είναι να ζούμε μέσα στην Εκκλησία πιστεύοντας την πίστη των Πατέρων και των Αγίων μας, συμμετέχοντας στα μυστήριά Της και αγωνιζόμενοι ν’ αποκτήσουμε, δια της μετανοίας, το ήθος Της που ελευθερώνει.

Άλλωστε το πρόσωπο πορεύεται, γι’ αυτό και αναπτύσσεται. Αλλιώτικα μαραζώνει και πεθαίνει. Η Εκκλησία θέλει τα παιδιά της να πορεύονται. Ο Χριστός είναι η Οδός! Οι πρώτοι Χριστιανοί χαρακτηρίζονταν ως οι άνθρωποι «οι της οδού». Η πορεία αυτή σημαίνει αλλαγή, μ’ ό,τι μπορεί αυτό να συνεπάγεται. Η ελευθερία μας μάς δόθηκε ως δώρο από το Θεό, γι’ αυτό και θα πρέπει να μην εκχωρείται σε κανένα. Είναι ευθύνη μας το πώς θα βαδίσουμε τον προσωπικό μας δρόμο για συνάντηση  και ένωση με το Θεό της καρδιάς μας. Όπως  και ευθύνη μας τον ποιό θα εκλέξουμε ως οδηγό και συνοδοιπόρο σ’ αυτό το σημαντικό δρόμο.

Έτσι, ο πληθωρισμός του λόγου, οι πολλοί πνευματικοί και οι διάφορες απόψεις στα πνευματικά θέματα, μπορεί να γίνουν δυνατότητες ανάπτυξης, καθώς θα γνωρίζουμε την ομορφιά της ποικιλίας και το φοβερό προνόμιο της Ελευθερίας μας.