• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Κείμενα π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Αγιολογία

Τοποθεσία

Απολογητική υπέρ της Εκκλησίας;

  

Απολογητική υπέρ της Εκκλησίας;

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Μιλούσα με δύο νέα παιδιά, που όχι μόνο δεν έχουν καμία σχέση με την Εκκλησιά αλλά εναντιώνονται και σε ό,τι μπορεί να ονομαστεί «Εκκλησιαστικό κατεστημένο». Προφανώς εννοούν μια υποκριτική συμπεριφορά κληρικών και λαϊκών, την ενασχόληση των επισκόπων με επιχειρήσεις, την τυπική τελετή των μυστηρίων κ.ά.

Προσπάθησα, κατ’ αρχήν, να ανατρέψω τις αντιλήψεις τους προβάλλοντας τη θετική εικόνα της Εκκλησίας, εκείνη της αγιότητας, της θυσιαστικής προσφοράς των κληρικών, τη γνησιότητα απλών ανθρώπων, κ.ά.

Τελικά άρχισα να αισθάνομαι μια εσωτερική πίεση, μια αίσθηση, δηλαδή, πως δεν έπρεπε ν’ αντιμετωπίσω μ’ αυτό τον τρόπο τους δύο νέους που δεν έχουν καλή εικόνα της Εκκλησίας. Δεν έπρεπε να πάρω τη θέση του δικηγόρου της. Και σιώπησα…

Τι να πω όταν κι εγώ διαπιστώνω τα ίδια; Μα, το κυριότερο, πώς να παρουσιάσω μια ψεύτικη εικόνα, με τέλειους ανθρώπους, αναμάρτητους και αψεγάδιαστους; Δεν θα ανέτρεπα το λόγο του Χριστού που είπε «ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν», και τον Απόστολο Παύλο που έγραψε ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος «αμαρτωλούς σώσαι»; Δεν θα ερχόμουν αντιμέτωπος με τη θεώρηση του αγίου Ισαάκ του Σύρου ότι «Εκκλησία είναι η σωτηρία αυτών που χάνονται»;

Όση καλή διάθεση και να υπάρχει για να βοηθήσουμε όσους έχουν λανθασμένη ιδέα περί Εκκλησίας, δεν θα καταφέρουμε τίποτε αν δεν είναι σε κατάσταση ώστε το Πνεύμα το άγιο να μιλήσει στις καρδιές τους. Όχι πως δεν πρέπει να μιλούμε, κυρίως αν προκληθούμε από την αναζήτηση και την ειλικρίνεια του ερωτώντος, αλλά χρειάζεται να καταλάβουμε πως δεν είναι ο λόγος μας που σώζει αλλά η χάρη του Θεού που έχει πολλούς τρόπους να μιλήσει στις δεχτικές καρδιές.

Κι από την άλλη, ας είμαστε ειλικρινείς κι ας μην αποδίδουμε την αποστασία πάντα σε «σκληρές καρδιές». Πόσοι συνάνθρωποί μας απαρνούνται την Εκκλησία για τους ανθρώπους της; Δεν έχουν όλοι τη δύναμη να διαχωρίσουν την ομορφιά της Εκκλησίας από τις ακαταστασίες των μελών της…

Όσοι είχαμε την ευλογία να συναντήσουμε ανθρώπους που ζούσαν το Θεό στην καρδιά τους και ζούσαν με την ταπείνωση και την αγάπη Του, ψηλαφήσαμε το Θεό, την αγιότητά Του, την πραγματικότητα της ύπαρξής Του. Μπορούμε πια να διαχωρίσουμε την υγεία από την ασθένεια, τον αμαρτωλό, που ’ναι εικόνα του Θεού και αδελφός μας, από την αμαρτία που φέρνει το θάνατο.

Μακάρι οι συναντήσεις μας με ανθρώπους «εκτός εκκλησίας», και μάλιστα νέους, να μας οδηγεί στη συντριβή γι’ αυτό που δεν είμαστε και θα ’πρεπε ως χριστιανοί, στην έμπονη προσευχή για όσους ζουν στο σκοτάδι της άγνοιας εξ αιτίας μας και στην εκζήτηση του θείου ελέους για όλους «τους εγγύς και τους μακράν».