• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Κείμενα π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Αγιολογία

Τοποθεσία

«Πάει ο παλιός ο χρόνος...»

«Πάει ο παλιός ο χρόνος...»

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Είναι οδυνηρό να συνειδητοποιείς πως φεύγουν τα χρόνια ανεπιστρεπτί. Πως τόσο γρήγορα αλλάζουν οι σχέσεις, τα δεδομένα, οι συνήθειες.

Κάθε που ο χρόνος αλλάζει και γίνεται η υποδοχή του με ευχές και πυροτεχνήματα, θαρρούμε πως κάτι διαφορετικό από το χθες θα βιώσουμε στο ερχόμενο αύριο. Σύντομα διαπιστώνουμε πως «η ζωή συνεχίζεται» όμοια πάντα,  με τα πάνω και τα κάτω της, με τα δύσκολα και τα ευχάριστα. Πράγματι, η ζωή είναι μια δυνατή πορεία. Τίποτα δεν είναι το ίδιο, ακόμα κι αν εξωτερικά φαίνεται να το επαναλαμβάνουμε. Οι εμπειρίες και οι γνώσεις που μεσολάβησαν το κάνουν διαφορετικό.

Όμως, είναι αλήθεια πως για να επιβιώσει ο άνθρωπος μπροστά στην τραγικότητα της φθοράς, που φέρνει ο χρόνος, μηχανεύεται τρόπους. Ένας τέτοιος τρόπος είναι η ελπίδα πως θα έλθουν καλύτερες μέρες·

πως θα αναιρεθεί ο πόνος από την απογοήτευση που προέρχεται από οικείους και φίλους∙

πως θα λυθούν τα μεγάλα οικονομικά προβλήματα·

πως θα ομαλοποιηθούν οι διασαλευθείσες διαπροσωπικές σχέσεις·

πως, τέλος πάντων, τα ποικίλα προβλήματα θα βρουν διέξοδο.

Βέβαια, το να ελπίζεις είναι μια δύναμη. Η ελπίδα όμως που στηρίζεται σε ψευδαισθήσεις, αναπόφευκτα φέρνει απογοήτευση. Η Εκκλησία του Χριστού δεν είναι ναρκωτικό για να προκαλεί παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις. Γι’ αυτό μας λέει πως «ο Θεός δε θέλει να είμαστε αδρανείς, και γι’ αυτό δεν κάνει το παν Αυτός· ούτε αλαζόνες θέλει να είμαστε, γι’ αυτό δεν άφησε το παν σε μας», κατά το λόγο του οσίου Θεοδώρου Εδέσσης.

Ο άνθρωπος καλείται να κάνει ό,τι μπορεί για να αλλάξει τα άσχημα και τα λυπηρά της ζωής του. Κι αν υπάρχουν καταστάσεις που δεν αλλάζουν, ας τις υπομένει μ’ εμπιστοσύνη στην αγάπη του θεού που ξέρει καλύτερα από μας το τι στο βάθος θέλει το είναι μας και ποιο φάρμακο μας ταιριάζει.

Τότε η ελπίδα έχει βάση. Η ανυπομονησία και η ταραχή υποχωρούν. Γιατί υπάρχει ο Χριστός  που ως άνθρωπος μπαίνει στη φθορά κι ως Θεός τη νικά με την Ανάστασή Του. Στηριγμένοι σ’ Αυτόν μπορούμε να υπομένουμε, να προσπαθούμε, να αντέχουμε.

Έτσι, αφήνοντας τον «παλιό χρόνο» και «υποδεχόμενοι το νέο», ξέρουμε πως αυτά είναι ανθρώπινα σχήματα, αναγκαία για να ορίζουμε την ιστορία μας αλλά όχι για την αιώνια πορεία μας. Το πριν και το αύριο, το παρελθόν και το μέλλον, είναι καταστάσεις που δεν υπάρχουν. Υπάρχει το τώρα, το παρόν, που καθορίζει τη ζωή μας, ανάλογα πώς το βιώνουμε.

Πορευόμαστε μέσα από το χρόνο, με τα προβλήματα και τις ομορφιές του, προς την ά-χρονη ζωή, όπου κυριαρχεί η αιώνια χαρά της αιώνιας αγάπης του τριαδικού Θεού μας.