• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Κείμενα π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Αγιολογία

Τοποθεσία

Η εγκατάλειψη των φίλων

 

Η εγκατάλειψη των φίλων

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Στην ποιητική Συλλογή Άλιντα, του Μητροπολίτη Προικονήσου Ιωσήφ, καταγράφεται και το πιο κάτω ποίημα με τίτλο:

 

Μόνος Μόνω

Τότε οι Μαθηταί πάντες

Αφέντες Αυτόν έφυγον…

(Ματθ. Κστ΄,56)

Δεν έχεις φίλους γύρω σου

να νιώθεις την ανάσα της στοργής τους.

Ανθρώπους να σε νοιάζονται,

να σ’ αγαπούν στ’ αλήθεια.

Όχι γιατί ’σαι άφιλος

ή ήσουν φειδωλός ποτέ στο δώσε.

Πάντα κενωτικό σε ξέρουμε

και με το παραπάνω σκορπαλεύρη.

Όμως, άσε το τώρα!

Μην το ψάχνεις!

Και Κείνον πάνω στο Σταυρό

Μονάχο Του Τον άφησαν.

Σκορπίσαν όλοι!

Άφες αυτοίς!

Τους φτάνει η κρυάδα της καρδιάς τους!...

 

Νομίζω πως αρκετοί γύρω μας, και ’μείς ενδεχομένως, βιώνουν τα ίδια αισθήματα. Αυτά της απογοήτευσης, της μόνωσης, του ψυχικού πόνου να μην βρίσκεις άνθρωπο να κοινωνήσεις τα βαθύτερα βιώματά σου.

Ασφαλώς υπάρχουν περιπτώσεις που η ευθύνη βαραίνει εμάς τους ίδιους. Κάποιες εγωκεντρικές συμπεριφορές, επιπόλαιες ενέργειες, άτσαλες κινήσεις, ενθάρρυναν την απομάκρυνση όσων θέλησαν να είναι κοντά μας. Η αυτογνωσία βοηθά στην αλλαγή μας, όχι όμως σίγουρα και στην αλλαγή των άλλων. Γι’ αυτό και μπορεί, περιμένοντας την ανταπόκρισή τους, να πονέσουμε όταν διαπιστώσουμε πως εκείνοι μένουν προσκολλημένοι στο χθες.

Είναι, βέβαια, κι οι περιπτώσεις που η ευθύνη δεν είναι όλη δική μας. Ο άλλος, ως ελεύθερο πρόσωπο, επιλέγει την απομάκρυνση γιατί αυτό θέλει, για λόγους που εκείνος γνωρίζει. Εσύ προσπαθείς, διορθώνεσαι, δίνεις αυτό που είσαι κι εκείνος αρνείται τη σχέση, την επικοινωνία και την κοινωνία.

Χρειάζεται να κατανοούμε τα όρια της δικής μας ευθύνης και να μην θεωρούμε πως σε όλες τις αναποδιές, στις σχέσεις μας με τους άλλους, αίτιοι είμαστε εμείς.

Το ποίημα, που ο άγιος Προικονήσου μέσα από την εμπειρία του κατάθεσε, τοποθετεί το θέμα στη σωστή του βάση. Κι ο Χριστός έμεινε μόνος! Είναι αίτιος της εγκατάλειψής Του από τον κόσμο κι από τους μαθητές Του; Συμπεριφέρθηκε λάθος;

Στον πόνο της απογοήτευσης από την εγκατάλειψη των φίλων, από αυτούς που δεν περίμενες, μόνη παρηγοριά μένει ο Σταυρός του Κυρίου. Γιατί μέσα από αυτόν διαβλέπεις την ομοιότητά σου μαζί Του ως συμπόρευση, συσταύρωση, άρα και αναμενόμενη συν-ανάσταση. Όχι στην άλλη ζωή αλλά από τώρα, τον νυν αιώνα, καθώς θα νοιώθεις στην καρδιά σου τη δική Του στοργή, τη δική Του ζωντανή παρουσία. Αυτήν που αισθάνονται όσοι συγχωρούν όσους τους πλήγωσαν με τη συμπεριφορά τους και υπομένουν τη δοκιμασία εμπιστευόμενοι τον Κύριο και Θεό τους.