• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Κείμενα π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Αγιολογία

Τοποθεσία

Ποιος είναι ο φυσιολογικός;

Ποιος είναι ο φυσιολογικός;

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

          Ό,τι παλιότερα θεωρείτο φυσιολογικό, δηλαδή να «υπάρχει ή εξελίσσεται ομαλά, σύμφωνα με τη φύση και τους κανόνες της», κατά το λεξικό της Ακαδημίας Αθηνών, σήμερα δεν είναι δεδομένο. Η αμφισβήτηση άγγιξε όλα τα θεϊκά και ανθρώπινα και η απόρριψη όσων μέχρι τώρα πιστεύοντο από την πλειοψηφία είναι ορατή.

          Δεν είναι, βέβαια, κατ’ ανάγκη η αμφισβήτηση ή η απόρριψη αρνητικός παράγοντας για την πνευματική ανάπτυξη του ανθρώπου. Υπάρχουν περιπτώσεις που είναι αναγκαίες για να προχωρήσει πιο πέρα το ανθρώπινο πρόσωπο και να γνωρίσει εμπειρικά την ποιοτική ζωή.

          Οι ακραίες αντιλήψεις ότι ό,τι πιστεύεται από τους πολλούς είναι ορθό ή ότι όλα πρέπει να προσαρμοστούν στη «σύγχρονη» εποχή, ασφαλώς οδηγούν σε λάθος δρόμο.

          Ο κάθε άνθρωπος, ως εικόνα Θεού, έχει τη δική του ανεπανάληπτη ταυτότητα, το δικό του όνομα, τη δική του πορεία. Η προσπάθεια να καλουπωθεί η ζωή του θα έχει ως αποτέλεσμα να κρυφτούν τα χαρίσματά του, να ισοπεδωθεί η προσωπικότητά του, να χάσει την ομορφιά της ζωής. Τα λάθη, που σίγουρα θα κάμει μέσα στην ελεύθερη επιλογή, θα συμβάλουν στην ανάπτυξη και την ωριμότητά του.

          Πέρα από τα φαινόμενα, τα αποδεκτά και γενικά, υπάρχει το βάθος που δεν διακρίνεται, η μοναδικότητα που δεν αναιρείται, η προσωπικότητα που δεν διαπραγματεύεται. Απαιτεί τόλμη το να βρει ο καθένας μας τη δική του προσωπική πορεία προς την όντως Ζωή, γιατί αυτό μπορεί να σημαίνει σύγκρουση με τον περίγυρο, μοναξιά στην πορεία όταν οι γύρω δεν κατανοούν.

          Στους βίους των αγίων, που είναι το εφαρμοσμένο Ευαγγέλιο κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, παρατηρούνται συμπεριφορές που εναντιώνονται στο κοινωνικό ή θρησκευτικό ακόμα κατεστημένο. Συμπεριφορές δηλαδή που δεν είναι «φυσιολογικές» κατά τη γενική αντίληψη. Αλλά το ζητούμενο γι’ αυτούς είναι η γνώση και ένωσή τους με τον αγαπημένο της καρδιάς τους, τη μόνη Αλήθεια, την όντως Ζωή. Όλα τ’ άλλα βρίσκονται σε δεύτερη θέση.

          Σε μια συγχυσμένη περιρρέουσα ατμόσφαιρα η Εκκλησία προβάλλει την αξία του κάθε προσώπου ως παιδί του Θεού και το καλεί να βρει το δρόμο που τον αναδεικνύει, που τον αναπαύει, που του γνωρίζει τη χαρά της ζωής. Σίγουρα αυτή η ανακάλυψη δεν γίνεται χωρίς πόνο και χωρίς αναζήτηση. Ούτε, ακόμα, και χωρίς συμβουλές από άνθρωπο που σέβεται την ελευθερία μας όπως ο Θεός, που μας αγαπά όπως ο Θεός, που συμπορεύεται χωρίς να κατευθύνει όπως ο Θεός.

          Τότε μας αποκαλύπτεται η ομορφιά του προσώπου μας και των άλλων προσώπων, καθώς το Φως του όντος Προσώπου, του Θεανθρώπου, θα φωτίζει τα δικά μας πρόσωπα και θ’ αναδεικνύει τη φυσιολογική τους διάσταση.