• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Κείμενα π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Αγιολογία

Τοποθεσία

Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΩΝ

 

Η ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΤΩΝ ΚΑΡΔΙΩΝ

 

 

«Ο Θεός που μας έπλασε μας έδωσε την χρήση του λόγου για να φανερώνουμε ο ένας στον άλλο τις σκέψεις των καρδιών και να μεταδίδουμε ο καθένας στον πλησίον, λόγω της κοινωνικότητας της φύσεως, σαν από κάποια ταμεία, προσφέροντας τις σκέψεις από τα κρυπτά της καρδιάς».

 

Ο λόγος αυτός του Μ. Βασιλείου τονίζει το χάρισμα που έχει ο άνθρωπος να μπορεί να εκφράζεται, να επικοινωνεί, να λέει το λογισμό του, τα αισθήματά του, τη χαρά και τον πόνο του.

 

Όμως, συγχρόνως παραπέμπει και στο πρόβλημα πολλών ανθρώπων σήμερα, της αδυναμίας που έχουν να ενεργοποιήσουν αυτό τους το χάρισμα. Γιατί άραγε; Πηγάζει μήπως από κληρονομικές καταβολές χαρακτήρων ή είναι αποτέλεσμα παιδείας, απογοήτευσης και φοβίας;

 

Απ’ όπου και να προέρχεται η αιτία της «σιωπής», είναι πρόβλημα! Στερείται ο άνθρωπος τη σχέση με τους άλλους, απομονώνεται και αρρωσταίνει. Ενώ κάνοντας «χρήση του λόγου» κοινωνούμε με τον άλλο, ενωνόμαστε και χαιρόμαστε.

 

Ας θυμηθούμε την πρακτική της Εκκλησίας με την εξομολόγηση. Με το να «τα βγάζουμε» και να «τα λέμε προς τα έξω» (έξω - λέγω = εξομολόγηση), σε άλλο άνθρωπο που βρίσκεται «εις τόπον και τύπον Χριστού», δημιουργείται μια θεραπευτική διαδικασία που μας ελευθερώνει από τη μοναξιά – εγωκεντρισμό. Γι’ αυτό και μετά βιώνουμε την ελευθερία και τη χαρά. Ενώ «η εξομολόγηση στην εικόνα» είναι επιστροφή στον εαυτό μας «δι’ άλλης οδού».

 

Είναι αλήθεια ωστόσο ότι για άλλους πιο εύκολη είναι η εξομολόγηση στον πνευματικό τους παρά η έκφραση των βαθύτερων αισθημάτων τους σε άλλο πρόσωπο, κυρίως μετά την πρώτη εξομολόγηση. Σε άλλους το αντίθετο. Νομίζω η σύγκριση είναι λάθος. Απλά, λέγοντας τα πιο πάνω, θέλω να τονίσω την ανάγκη για επικοινωνία μεταξύ μας.

 

Βλέπουμε το Χριστό να έχει φίλο. Οι άγιοι να έχουν φίλο. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι να έχουν φίλο. Γιατί ο φίλος δέχεται τα βαθύτερα βιώματά μας που δεν μπορούν να λεχθούν σε πολλούς, είτε αυτά είναι λύπη, απογοήτευση, ψυχικός πόνος ή είναι χαρά, ελπίδα, ενθουσιασμός.

 

Όμως και με άλλους γύρω μας μπορούμε να «φανερώνουμε τις σκέψεις των καρδιών», ώστε αυτή η κίνηση να μας δώσει τη δυνατότητα μιας βαθύτερης σχέσης, με αποτέλεσμα να διευρύνεται η ύπαρξή μας, να υπερβαίνουμε τη μοναξιά και να χαιρόμαστε την κοινωνία των προσώπων.

 

Κανείς βέβαια δεν μπορεί να μην διακρίνει και τη διστακτικότητα μιας τέτοιας κίνησης, όταν γευτήκαμε την πίκρα της απογοήτευσης ή της απόρριψης. Όμως όλοι οι άνθρωποι δεν είναι το ίδιο κι ούτε όλοι ενεργούν πάντα το ίδιο. Χρειάζεται προσοχή και διάκριση, κυρίως όταν εκτίθεται η καρδία. Ούτε σε οποιονδήποτε λες τα βάθη του είναι σου ούτε σε κανένα δεν λες τίποτε.

 

Στον κόσμο του ατομισμού και του συμφέροντος, η Εκκλησία μάς δίνει τα κριτήρια της σχέσης, της κοινωνίας, της βίωσης της Βασιλείας από τώρα. Ευλογημένοι όσοι τη ζήσουν!

 

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους