• An Image Slideshow
  • An Image Slideshow

Κείμενα π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Αγιολογία

Τοποθεσία

Κι αυτό θα περάσει!

Κι αυτό θα περάσει!

π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Το «κι αυτό θα περάσει!» είναι η ρεαλιστική στάση μπροστά στο πρόβλημα που έρχεται δυναμικά και αντιμάχεται την ισορροπία της ζωής σου.  Είναι η προσπάθεια να μην καταρρεύσεις, να μην απελπιστείς, να δεις κάποιο φως στο πυκνό σκοτάδι που σε πλάκωσε.

Πόσος πόνος, αλήθεια, κυριαρχεί στον κόσμο μας!  Πόσα προβλήματα, μικρά και μεγάλα, προσωρινά και μακροχρόνια, φανερά και κρυφά!  Θέλει κάπου να πιαστεί ο άνθρωπος, να βρει ένα ώμο ν’ ακουμπήσει, μια αγκαλιά να αισθανθεί τη συμπαράσταση.  Βρίσκεται όμως εύκολα;…  Το «άνθρωπον ουκ έχω» του Παραλυτικού της Βηθεσδά, φαίνεται πως μπορεί να λεχθεί και σήμερα από πολλούς.

Βέβαια, για όσους έμαθαν να προσεύχονται σε περίοδο γαλήνης της ζωής τους, είναι πιο εύκολο να ενεργοποιήσουν τη δυναμική της προσευχής, όταν ξεσπάσει φουρτούνα.  Όχι πως δεν ταράσσονται, αλλά έχουν αποθέματα, γνωρίζουν τον «μόνον δυνάμενον ποιήσαι  συν τω πειρασμώ και την έκβασιν», ξέρουν Αυτόν που μπορεί να μεταποιήσει τη δυσκολία σε ευλογία και να φέρει στην καρδιά γαλήνη μεγάλη.

Το «κι αυτό θα περάσει», βγαίνει μέσα από την εμπειρία της ζωής που έμαθε πως τίποτα στον κόσμο αυτό δεν είναι μόνιμο∙ ούτε η χαρά ούτε η λύπη. Το «τα πάντα ρει» του αρχαίου Ηράκλειτου, είναι αληθινό.  Έτσι, γνωρίζοντάς το κάνεις υπομονή, αναμένεις και περιμένεις όπως την εναλλαγή της ημέρας και της νύκτας.  Δεν διαλύεσαι στο παρόν κι ούτε το θεωρείς το τέλος του κόσμου.

Άλλωστε, ένας που έκαμε βίωμα την προτροπή της Εκκλησίας που ακούμε σε κάθε ακολουθία: «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν τη ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα», εμπιστεύεται το Θεό για ό,τι επιτρέψει να περάσει.  Ξέρει ότι τα όποια προβλήματα, θλίψεις και δοκιμασίες, έχουν κάποιο σκοπό, απεργάζονται την πνευματική του ωριμότητα και ανάπτυξη, δηλαδή τη σωτηρία του.  Στο σχέδιο του ουράνιου Πατέρα για εκείνον, δεν είναι μόνο οι χαρές, οι επιτυχίες και όσα τον κάνουν να αισθάνεται την αγάπη Του, αλλά και οι πειρασμοί, οι ακαταστασίες, ο πόνος, που τον βοηθούν όπως τα φάρμακα, κι ας φαίνεται απών…

Όπως θα πει κι ο Μητροπολίτης του Σουρόζ AntonyBloom«Μακάρι να μπορούσαμε να τιμούμε το Θεό για την απουσία Του που μας μαθαίνει να χτυπάμε την πόρτα, να δοκιμάζουμε τις σκέψεις μας και τις καρδιές μας, να μελετάμε τη σημασία των πράξεων μας και να υπολογίζουμε τις παρορμήσεις της ύπαρξής μας.

Μακάρι ν’ αναρωτιόμαστε κατά πόσο η θέλησή μας είναι αληθινά προσανατολισμένη προς Αυτόν ή απλώς στρεφόμαστε στο Θεό μόνο για μιας στιγμής παρηγοριά απ’ τα άγχη μας για να τον απαρνηθούμε μετά από λίγο, μόλις αναλάβουμε τις δυνάμεις μας και να κατασπαταλήσουμε έτσι, σαν τον άσωτο υιό, ό,τι μας χάρισε».

Σε τελευταία ανάλυση, το «κι αυτό θα περάσει» δεν είναι μια μοιρολατρική στάση στα προβλήματα της ζωής, αλλά η έκφραση υπομονής που εμπιστεύεται την κρυμμένη αγάπη του Θεού μας, αναμένοντας με προσευχή την ανατολή του Φωτός Του.